boclau.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Hallo allemaal,
Welkom bij mijn weblog.
Kijk gerust even rond. Ik zou het leuk vinden als je dan ook gelijk een berichtje achter laat. 
Liefs van Tanya 
 

Bericht achterlaten doe je zo:
Onder elk stukje tekst staat: reageer of reacties 1 (of meer). Daar klik je op. Daarna scrol je naar beneden, vul je het formulier in en dan ben je klaar. 

Gouden mandjes gezocht:


Rexie is een al wat oudere hond met wat gezondheidsproblemen, maar een echte lieverd! Helaas heeft hij nog steeds zijn gouden mandje niet gevonden....
Lijkt het je wat om Rexie een gouden mandje te bieden? Zie Hof van Ede

Interesse voor andere dieren? Zie Stichting Cavia Gelderland, Huize Pluis of de Hof van Ede

Lid van: 
 
 

Mijn vriendenaward:

Gekregen vriendenawards:
 

 
 

 


 
 


 
 
 


 
 
 





 
Dankjulliewel!

Andere awards: 

 
 









Op zoek naar de Quetzal

Vrijdag gingen we naar ons volgende hotel in San Gerardo de Dota. Het was niet zo ver rijden en dus zijn we ’s ochtends nog lekker in het hotel gebleven. Om twaalf uur gingen we op weg en we zouden over de hoofdweg van Costa Rica rijden. De hoofdweg is, in tegenstelling tot wat wij dachten, geen snelweg, maar een bergweg op 3500 meter hoogte, waar je niet harder kan rijden dan 70 km per uur. Het was wel een drukke weg en we stonden nog even in de file vanwege werkzaamheden. Vanaf de hoofdweg moesten we steil naar beneden via een smalle weg (wel met schitterend uitzicht!) om bij het dorpje San Gerardo de Dota te komen. Rond vijf uur waren we in ons nieuwe hotel. Het hotel was lekker rustig en we hadden mooie, grote kamers met in totaal vier badkamers. In het hotel was er niemand die Engels sprak en dus moesten we ons met Spaans zien te redden. ’s Avonds hebben we in het hotel gegeten. We kregen typisch Costa Ricaans avondeten: champignonsoep, vis met groente, sla en rijst met bonen en als toetje warme appels in kaneelsaus. Omdat we in de bergen zaten, was het een stuk kouder (zo’n 15 tot 20 graden) en ’s nachts hebben we lekker warm onder een laag dekens gelegen.

Zaterdag moesten we weer vroeg op, want onze gids zou ons om kwart over zes op komen halen. We gingen op zoek naar de Quetzal. De Quetzal is een bedreigde diersoort en het was onzeker of we deze te zien zouden krijgen, De gids was mooi op tijd en had voor het hotel al een Quetzal gevonden. Boven onze auto zat een jonge, mannelijke Quetzal. Helaas had de Quetzal nog geen staart, maar mooi was hij zeker.
 
 
 
Met de auto gingen we daarna op weg naar plekjes waar de Quetzal regelmatig gevonden wordt. Op het eerste plekje zat geen Quetzal, maar op het tweede plekje zat er wel één. Ook nu weer was het een mannelijke Quetzal, maar ook deze had geen lange staart meer. Omdat het broedseizoen net voorbij is, hebben de meeste Quetzals geen staart meer. Hun lange staart verliezen ze als ze hun jongen in het nest in de boom gaan voeren. Iets verderop zat een vrouwelijke Quetzal, minder kleurrijk, maar nog steeds erg mooi! Hier was ook een nest van de Quetzal. De mannelijke en vrouwelijke Quetzal maken een gat in de boom voor hun jongen. Terug op het eerste plekje zagen we een groene Toekan in de boom zitten. Even later hoorden we een Quetzal, maar deze liet zich niet zien.
Om half negen waren we weer terug in ons hotel en konden we ontbijten. Ook nu hadden we een typisch Costa Ricaans ontbijt. Na het ontbijt gingen mama en ik paardrijden naar de waterval en de jongens gingen een wandeling naar de waterval maken. Helaas regende het wel en werden we allemaal behoorlijk nat. Mama en ik hadden twee lieve paarden mee, maar helaas viel de tocht en de gids (een jonge jongen, die keek alsof hij er geen zin in had) een beetje tegen. Te paard reden we over de weg naar een wandelpad en daar moesten we afstijgen. In een snel tempo zijn we naar een mooie waterval gelopen. We moesten onder de rotsen doorkruipen, zodat we de hele waterval konden zien. Een tweede waterval was iets verderop, maar de jongen die met ons mee liep, had er of geen zin in om daar naar toe te lopen of begreep ons niet helemaal (sprak geen Engels). Wel jammer! Terug bij de paarden stegen we weer op en reden we weer terug naar ons hotel. De jongens kwamen een paar minuten later terug en hadden wel de tweede waterval gezien. Toen de jongens terug waren, zijn we naar de eetzaal gelopen voor onze lunch. Ook de lunch was typisch Costa Ricaans: bonensoep, varkensvlees met groente, sla en rijst met bonen en als toetje vanille rijstpudding. N
a de lunch gingen we op weg naar ons hotel in San José. Het was qua kilometers niet ver rijden, maar we hebben er toch behoorlijk lang over gedaan. De weg was druk en één weghelft was afgesloten vanwege een bedevaartstocht. Om half vijf waren we bij ons hotel in San José. We hadden precies dezelfde kamers als drie weken geleden en 's avonds hebben we in het restaurant van het hotel lekker gegeten.
 

Reacties

Helma op 30-07-2012 11:19
Leuk om zo te paard de natuur in te trekken. Lijkt me lastig om je verstaanbaar te maken met zo'n taalbarriere ja. Het lijkt erop dat ook het eten prima is verzorgd op jullie reis!
Hans Lagerweij op 30-07-2012 21:45
We hebben helemaal meegeleefd met de vakantie, tot gauw!
op 31-07-2012 17:42
Leuk verslag, Tan. 
 
Liefs 
 
Karin
 

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl